Historie na Faktach True Crime

00:03 Na nagraniu widzimy 21-letnią Anię, Polkę, od jakiegoś czasu mieszkającą w Londynie. Skończyła właśnie swoją zmianę w restauracji i tak jak zwykle ruszyła w stronę domu. Szczęśliwa i zadowolona, wtulona w ramię swojego przyjaciela, beztrosko szła ulicami Ealing, nie mając pojęcia, że ktoś ją obserwuje. 00:56 Ania była młodą dziewczyną, która właśnie wkraczała w swoje dorosłe życie. Miała plany, marzenia i chciała się rozwijać. Gdy się uśmiechała, w jej policzkach pojawiały się dołeczki. Nosiła czerwoną rudę włosy z grzywką. a oczy malowała wyrazistym eyelinerem. Była artystyczną duszą i nie da się ukryć, że widać to było w jej wizerunku. Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła najpewniej na Pomorzu Zachodnim, w Koszalinie. 01:32 Po skończeniu szkoły, tak jak wielu innych ludzi w jej wieku, zaczęła myśleć nad swoją przyszłością, A jako, że była równie dobra, skromna i troskliwa, co ambitna, zdeterminowana i pracowita, postanowiła wyjechać z kraju. Studia w Polsce najwyraźniej nie stanowiły dla niej żadnego wyzwania. Mierzyła wysoko, chciała się rozwijać. osiągać więcej i więcej. 02:02 A taki zagraniczny dyplom mógł jej w tym pomóc. Otworzyć przed nią drzwi do międzynarodowej kariery, a także dobrych zarobków. W Zjednoczonym Królestwie mieszkała już jej 18 lat starsza siostra Katarzyna, toteż wybór kraju był oczywisty. W 2020 roku spakowała najpotrzebniejsze rzeczy. Pożegnała swoją mamę Danutę, I rozpoczęła nowy, ekscytujący etap, który całkowicie zmienił jej życie. 02:36 Zamieszkała w południowej Walii i złożyła aplikację na studia w Londynie. Kierunek jaki wybrała nie powinien nikogo dziwić. Miała talent muzyczny. Chciała studiować inżynierię dźwięku. W międzyczasie szukała znajomości. Zakładała profile na portalach randkowych, gdzie rozmawiała z ludźmi. Możemy przypuszczać, że nie miała wówczas w okolicy zbyt wielu znajomych. Była przecież nowa, a samotność... 03:09 Zwłaszcza w nowych miejscach szybko daje się we znaki. W styczniu 2021 roku zaczęła wymieniać wiadomości z niejakim Denisem. Chłopak był od niej o 8 lat starszy. Pochodził z Nigerii i mieszkał niedaleko. Na Bluitt Street w Newport. Dobrze im się ze sobą rozmawiało. Podobnie patrzyli na świat, więc siłą rzeczy ich relacja zaczęła się rozwijać. 03:40 W efekcie poczuli do siebie coś więcej niż tylko przyjaźń. Nie tylko ze sobą pisali, ale i widywali się na żywo. Częściej i częściej z każdym dniem, a wkrótce zostali parą. Denis zakochał się w Ani bez pamięci. Chciał, by była blisko cały czas i nie zostawiała go nawet na chwilę. Ale Ania miała na życie zupełnie inne plany. 04:12 Marzyła przecież o studiach w Londynie. Po to tu przyjechała. Dlatego gdy tylko dowiedziała się o tym, że przyjęto ją na University of West London na wymarzoną inżynierię dźwięku, natychmiast rozpoczęła przygotowania do przeprowadzki. Była tym niesamowicie podekscytowana i wręcz nie mogła się doczekać zmiank. Ale Denis nie podzielał jej entuzjazmu, nie potrafił się cieszyć jej szczęściem. 04:43 Jej przeprowadzka do Londynu oznaczała koniec ich trwającego już rok związku, a to było dla niego nie do przełknięcia. Dawał jej to wyraźnie odczuć na każdym niemal kroku. A Ania miała z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia. Nie chciała go ranić, ale nie miała wyboru. Jej marzenia były dla niej priorytetem. Gdyby została, postąpiłaby wbrew sobie. 05:14 Poza tym od pewnego czasu nie czuła już do niego tego co wcześniej. Straciła do niego zaufanie. Zaczęła dostrzegać cechy charakteru, których wcześniej nie widziała. Chłopak lubił manipulować, stawiać na swoim. Niejednokrotnie posuwał się nawet do szantażu. Ponadto nie pracował i mieszkał w fatalnych warunkach, Co o zgrozo zupełnie mu nie przeszkadzało. 05:44 Żadna kobieta nie mogłaby się czuć przy takim partnerze bezpiecznie. Bezpiecznie z pewnością nie czuła się też Ania, która w pewnym momencie zaczęła się go bać. Dlatego do rozstania i tak by doszło, niezależnie od tego, czy by wyjechała do Londynu czy nie. Koniec końców Ania opuściła walię. Wynajęła flat na Stirling Place w dzielnicy Ealing, nieopodal uniwersytetu. 06:16 I po raz kolejny już zaczęła wszystko od nowa. Zaczynała nowy, ekscytujący rozdział w życiu, mówili bliscy. I istotnie tak było. Ania zaczęła studia, a w międzyczasie znalazła sobie pracę. Na pół etatu jako kelnerka w meksykańskiej restauracji o wdzięcznej nazwie Las Iguanas, czyli Legwany. Piękne, egzotyczne, zielone jaszczurki, które można spotkać w Ameryce Łacińskiej. 06:52 Powoli układała sobie życie, poznawała nowych ludzi, zdobywała wiedzę i nowe umiejętności. 07:01 Zaczęła też otwierać serce na nową miłość. 21-letni Jack, chłopak z pracy, szczególnie zwrócił jej uwagę. Z dnia na dzień stawał się dla niej kimś więcej niż tylko kolegą. 07:17 Na pierwszy rzut oka na dobre zamknęła więc walijski okres, ale jak możecie się domyślać, tak było tylko z pozoru, bo Denis, jej były chłopak, wciąż nie dawał o sobie zapomnieć. 07:35 Martwiła się o niego. Wciąż czuła, że jest mu coś winna, dlatego przyjeżdżając do Londynu nie zerwała z nim całkowicie kontaktu. To był błąd, bo on to wykorzystał i na każdym kroku wzbudzał w niej poczucie winy. Miał do niej żal, że go zostawiła. Wyjechała, zupełnie nie dbając o jego uczucia. Jego manipulacja z biegiem czasu stawała się coraz bardziej natarczywa. 08:06 Doszło do tego, że zaczął jej grozić. Mówić, że jeśli do niego nie wróci, to ze sobą skończy. Emocjonalny szantaż nie złamał jednak Ani. Teraz była już pewna, że nie chce z nim być. Bała się go, przerażał ją, zwłaszcza po tym jak pewnego dnia powiedział jej wprost. Będziemy razem bez względu na wszystko. Znajdę cię. 08:37 Nie były to tylko puste słowa. Kilka tygodni później Denis wcielił je w życie. Maj 2022 roku. Newport. Południowa Walia. Od czasu rozstania za nią Denis powoli tracił kontakt z rzeczywistością. Nie mógł się pogodzić z jej decyzją. Nie mógł uwierzyć w to, że tak po prostu odeszła, że nic dla niej nie znaczył. 09:11 Dodatkowo wciąż nie pracował, co nie poprawiało sytuacji. Nie miał pieniędzy na utrzymanie, a jego lokum przy Blue It Street z miesiąca na miesiąc wyglądało coraz gorzej. Powiedzieć, że panował w nim nieporządek, To jak nie powiedzieć nic. Brudne naczynia tygodniami zalegały w zlewie. Wszędzie walały się jakieś ubrania, papierowe i plastikowe opakowania, resztki jedzenia. 09:42 Doszło do tego, że po mieszkaniu zaczęły chodzić robaki. 09:47 Frustracja związana z odrzuceniem i brakiem zasobów rosła w Denisie z każdym dniem, aż pewnego dnia sięgnęła zenitu. Po tym jak kilka tygodni wcześniej powiedział jej, że ją znajdzie i że będą razem mimo wszystko, w jego głowie zaczęła kiełkować mroczna wizja, okrutna zemsta na niekochającej go kobiecie. 10:14 Postanowił ją zrealizować 15 maja. Ubrał się cały na czarno i szybko spakował do plecaka kilka niezbędnych rzeczy, m.in. ich wspólne zdjęcie oprawione w ramkę. Chwilę później udał się na lokalną stację, gdzie złapał autobus do oddalonego o ponad 200 km Londynu. Doskonale bowiem wiedział, gdzie jej szukać. Miał jej adres domowy. 10:46 Wiedział, gdzie szukać jej pracy. Wysiadł na stacji Victoria w Londynie dokładnie o 18.34 i natychmiast, bez żadnego zastanowienia, metrem pojechał do Ealing, a stamtąd do meksykańskiej knajpki Las Iguanas, gdzie spodziewał się ją zobaczyć. Kręcił się trochę pod wejściem. Ubrany w ciemną bluzę z kapturem i szalikiem naciągniętym na twarz, przez jakiś czas bezskutecznie próbował ją dostrzec. 11:22 Chodził między stolikami w ogródku. Zaglądał do środka przez okno. Włóczył się w pobliżu. Zagadywał ludzi. Wszystko na nic. Ani nigdzie nie było. W pewnym momencie zdał sobie sprawę, że błądzi bez sensu, bo najwyraźniej dziewczyna ma wolne. Pojechał więc do Stirling Place pod jej dom, licząc na to, że ją znajdzie. Niestety, dla niego oczywiście. 11:53 Tym razem również jej nie spotkał. Niepowodzenie, wbrew temu co można by sobie pomyśleć, absolutnie nie zbiło go z tropu, wręcz przeciwnie. Denis był tak zdeterminowany, tak zaparty w swoim postanowieniu, że po nocy włóczenia się bez celu po mieście autobusem wrócił w okolice restauracji następnego dnia wieczorem. Tym razem zasłonił twarz kominiarką, nie szalikiem, a na głowę jeszcze mocniej naciągnął kaptur. 12:28 Tuż przed dwudziestą za niecałe pięć funtów w lokalnym sklepie kupił nóż. Zaszył się pod las iguanas i czekał. 12:44 Gdy Ania skończyła zmianę, była 23.40. 12:49 Wyszła z budynku i zaczęła iść w kierunku domu, nie mając pojęcia, że ktoś ją obserwuje. Nie była podczas tego spaceru sama. Razem z nią lokal opuścił Jack, który towarzyszył jej w drodze powrotnej do domu. To, że Dennis widział ją z innym, musiało go jeszcze bardziej rozłościć. Niezauważony przez nikogo, przemknął przez ciemną uliczkę i trzymając się w bezpiecznej odległości, zaczął ich śledzić. 13:23 Szedł za nimi krok w krok. mijając kolejne ulice i kolejnych niemających pojęcia co się zaraz stanie przechodniu. Był skupiony, tylko od czasu do czasu nerwowo rozglądał się na boki. Być może zdawał sobie sprawę, że wszystkie jego ruchy cały czas nagrywały kamery monitoringu. Około 10 minut po północy, nieświadomi zagrożenia jakie na nich czyha, Ania i Jack minęli Roberts Alley na terenie Church Gardens. 14:01 Weszli w zaułek, zadbany, zielony i ogrodzony. Denis zaszedł ją od tyłu, nie dając absolutnie żadnych szans na reakcję. Mimo iż Ania nie była wtedy sama, obok niej był przecież Jack. Nie mógł nic zrobić. Denis wpadł w taki szał, że nic nie było w stanie go powstrzymać. Bezwłocznie oddalił się więc, by wezwać pomoc. 14:33 Po wszystkim Denis zaczął uciekać. Ruszył w stronę pobliskiego parku Gunnersby, gdzie w pośpiechu pozbył się wszystkich dowodów. Zabrany ani telefon wrzucił do stawu. To samo zrobił z ramką na zdjęcia, nożem i swoją komórką. Planował powrót do domu. Zorientował się jednak, że jest poważnie ranny. O dziwo pomoc nadeszła sama. 15:05 O 5.45 na pobliskiej stacji benzynowej nieoczekiwanie zatrzymał się ambulans. Moje palce, potrzebuję pomocy, zrobił mi to Pitbull, wyznał kierowcy karetki, a ten skierował go do szpitala. Tam Denis zmienił wcześniejszą wersję zdarzeń, teraz słowem nie wspomniał o psie. Jestem szermierzem. Próbowałem zrobić sztuczkę, ale mi nie wyszła. Powtarzał w kółko, podając recepcjonistce fałszywe imię i nazwisko. 15:40 By nikt nie miał pojęcia, z kim tak naprawdę ma do czynienia. Tymczasem. W cichym zazwyczaj załuku, w malowniczym parku, zaroiło się od gapiów. Przyjechała karetka, policja, a potem jeszcze więcej policji. W ciągu następnych godzin zjechali się również dziennikarze, którzy zaczęli zaczepiać przechodniów i wypytywać ich o to, co się stało. Słyszałem dziś rano zamieszanie, syreny i mnóstwo krzyków. 16:13 To mnie obudziło, mówił jeden z zapytanych mężczyzn. To przerażające, biorąc pod uwagę, że to miejsce znajduje się tak blisko szkoły, dodał inny. 16:26 Policja zabezpieczała, chodzili tutaj, pytali się ludzi przechodzących, nas też, czy coś zauważyliśmy. 16:32 Mimo natychmiastowej pomocy dla 21-letniej Ani było już za późno. Zginęła od noża. Sekcja przeprowadzona dwa dni później wykazała, że ciosów było aż 40. Wszystko wskazywało na to, że sprawca działał pod wpływem ogromnych emocji. Raczej nie był przypadkowy, a Ania nie była przypadkową ofiarą. 17:03 21-letni Jack tak wspominał tamte wydarzenia w wywiadzie dla BBC. Szliśmy razem, tak szczęśliwi w swoim towarzystwie. Nie mieliśmy pojęcia co nas czeka. Ta noc to wspomnienie, które zostanie ze mną na zawsze. To było mroczne i okrutne. Nigdy nie zapomnę tego co jej zrobił. Wszyscy mówili mi, że nie mogłem nic zrobić, żeby ją uratować. Każdego dnia muszę żyć ze świadomością, że nigdy nie dowiem się, czy mogłem zrobić cokolwiek, by to zmienić. 17:42 Czy mogłem ją uratować? Czy powinienem był z nią zostać? W tamtej chwili wierzyłem, że potrzebuję pomocy, ale nigdy nie dowiem się, czy mogłem powstrzymać to, co się stało. Dodał, że od tamtej chwili cierpi na zespół stresu pourazowego i przez swoje doświadczenia zmaga się z problemami emocjonalnymi. Nie tylko Jack cierpiał. Ból w sercach bliskich Ani również był przeogromny, wręcz nie do opisania. 18:15 Trudno się dziwić. Ania była taka młoda, taka piękna i miała tyle życia przed sobą. Moje serce pękło z żalu i rozpaczy, wyznała w jednym z wywiadów Danuta, matka dziewczyny. Świat nie jest już tak radosny i kolorowy teraz, gdy nie ma już mojej Ani. Moja córka od najmłodszych lat była pełna radości, nowych pomysłów, a jej obecność była odczuwalna wszędzie. 18:48 Tragedia Willing z miejsca wstrząsnęła całą okolicą. W malowniczym załuku zaczęto składać kwiaty. Masowo zbierali się ludzie, by się pomodlić i zapalić znicze. Smutne wieści o młodej Polsce wkrótce dotarły też do ojczyzny. 21-letniej studentce poświęcano kolejne i kolejne artykuły. 19:14 Śledztwo tymczasem trwało, a angielska policja nie próżnowała. Na dwa dni zamknęła całą okolicę, wszystkie firmy, ulice, restauracje, a nawet szkołę i kościół, by w spokoju przeszukać kolejne alejki. 19:33 Jednocześnie przesłuchiwała świadków. Rozmawiała z rodziną i przyjaciółmi. Zaglądała też do pobliskich lokali, pytając, czy ich właściciele lub klienci nie widzieli w ostatnim czasie czegoś podejrzanego. Ta część miasta nie była może jakoś szczególnie niebezpieczna, biorąc pod uwagę, jak niebezpieczny potrafi być Londyn. Ale sąsiedzi wielokrotnie raportowali grasujące tam młodzieżowe gangi. 20:04 Wielu z nich mówiło policjantom, że obecność tych grupek od dłuższego czasu spędza im sen z powiek. Boją się wypuszczać z domu swoje dzieci, zwłaszcza wieczorami. Dlatego detektywi musieli to sprawdzić, ustalić czy tragiczne zdarzenie nie miało związku z jakimiś lokalnymi porachunkami. Rozpoczęli regularne patrole, obserwowali, sprawdzali monitoring. 20:33 Ich uwagę zwróciło wówczas zwłaszcza trzech młodych mężczyzn, którzy kręcili się nieopodal załuka dokładnie w czasie, gdy doszło do tragedii. Jeden z nich szedł pieszo, dwóch kolejnych, ubranych w podobne bluzy z kapturem, poruszało się na hulajnogach elektrycznych. Ich zdjęcia bezwłocznie przekazano mediom. Policja koniecznie chciała ich bowiem przesłuchać. Sprawdzić czy może coś słyszeli lub widzieli. 21:04 I to jak najszybciej. Zresztą nie tylko ich. Policja chciała rozmawiać z każdym, kto mógł mieć na temat tamtej nocy jakiekolwiek informacje. Chcielibyśmy zaapelować do wszystkich, którzy mieszkają lub przebywali w okolicy South Ealing Road między godziną 23.15 w poniedziałek 16 maja, a pierwszą w nocy następnego dnia, a także do wszystkich, którzy posiadają monitoring, kamerę z dzwonkiem do drzwi lub wideorejestrator samochodowy, aby sprawdzili czy nie nagrało się na nich nic niezwykłego. 21:43 mówił jeden z detektywów, apelując do potencjalnych świadków. Tymczasem jego koledzy natrafili na pierwsze, znaczące ślady. Dostrzeżono czerwone smugi, które zza ułka prowadziły w okolice pobliskiego parku. Funkcjonariusze, licząc na to, że pozostawił je ranny sprawca, poszli ich tropem. I dobrze, bo to doprowadziło ich w okolice pobliskiego parku i stawu. 22:15 Policjanci natychmiast zaczęli go przeszukiwać. Znaleźli dwa telefony komórkowe. Ale nie tylko. Wkrótce w ich ręce trafił również kuchenny nóż. Opakowanie po nim i, co chyba najważniejsze, tajemnicza ramka ze zdjęciem. Na fotografii widniała Ania w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. To nie mógł być przypadek. To musiało mieć związek ze sprawą. 22:46 Szybko wyszło na jaw, że obok niej na zdjęciu znajdował się jej były chłopak, pochodzący z Nigari Dennis, z którym spotykała się przez rok, mieszkając jeszcze w Walii. Z tego co udało się policji ustalić, Miał 29 lat i od dłuższego czasu zmagał się z problemami finansowymi. Nie pracował, był zadłużony. Żył w okropnych, wręcz obskurnych warunkach i popadał w coraz większy obłęd. 23:19 Zdaniem świadków nie mógł się pogodzić z rozstaniem. Był o Anie zazdrosny i nie chciałby wiązała się z kimś innym. Denis miał więc wyraźne powody, by być zły i chcieć się zemścić. Był odrzuconym, zranionym mężczyzną, który nie mógł udźwignąć ciężaru porażki, a to mogło mocno godzić w jego ego. Znalezione w stawie przedmioty natychmiast przesłano do analizy, a za mężczyzną ruszył pościg. 23:52 Uważam, że są jeszcze osoby, z którymi nie rozmawialiśmy, a które posiadają istotne informacje. Bardzo zależy mi na tym, by porozmawiać z nimi tak szybko, jak to tylko możliwe, mówił detektyw prowadzący śledztwo w apelach do mieszkańców. W tym samym czasie policja uważnie przeglądała miejski monitoring. Anglia jest jednym z najbardziej monitorowanych krajów w Europie, a Londyn regularnie znajduje się w czołówkach rankingów z największą liczbą kamer CCTV na świecie, toteż istniała spora szansa na to, że jeśli Dennis kręcił się w okolicy tamtego dnia, któraś z nich na pewno go nagrała. 24:36 Istotnie. Tak właśnie było. Kamery nagrały niemal każdy jego krok. W rekonstrukcji przebiegu zdarzeń pomogły też dane z telefonów znalezionych w stawie. Ich logowania, listy połączeń, wiadomości i SMS-y. Bo co ważne... Jeden z nich należał do Ani, a drugi właśnie do Denisa. Mężczyzna przyjechał do Londynu 15 maja autokarem i metrem udał się w miejsce pracy dziewczyny. 25:10 Ubrany w ciemne ubrania, z kapturem naciągniętym na głowę i plecakiem w ręku, kręcił się pod restauracją przez jakiś czas, po czym pojechał autobusem na Stirling Place pod dom Ani. gdzie logował się do pobliskiej stacji BTS. Resztę nocy i część następnego dnia spędził jeżdżąc w tę i we w tę miejskim autobusem. 16 maja około 18 wrócił w okolice meksykańskiej knajpy. 25:45 Około 20 wstąpił do sklepu po nóż, a potem czekał, aż dziewczyna skończy zmianę. 25:53 Śledził ją aż do załuka, gdzie 10 minut po północy doszło do ataku. Samego zdarzenia kamery nie nagrały. Po wszystkim mężczyzna udał się do miejskiego parku, gdzie przebywał aż do świtu. Rankiem następnego dnia o 5.45 pojawił się na stacji benzynowej, na której zatrzymała się karetka. Rozmawiał chwilę z kierowcą. Prosił o pomoc, pokazując zranione palce. 26:26 Kierowca polecił mu udać się do szpitala, co też zrobił. Pojechał do niego autobusem, ale co ciekawe, w międzyczasie zgubił czarny plecak, który towarzyszył mu od czasu wyjazdu z Walii. Co równie istotne i podejrzane, w lokalnym szpitalu ponownie skłamał na temat tego co mu się stało. Powiedział, że wykonywał sztuczkę szermierską, która mu nie wyszła. Ponadto ukrył swoje prawdziwe dane i podał personelowi fałszywe nazwisko. 27:01 Natychmiast po otrzymaniu pomocy udał się na stację Wiktoria, by złapać autobus powrotny do Walii. To właśnie tam go zatrzymano. Dokładnie 22 godziny od zdarzenia o 21.50 trafił w ręce sprawiedliwości. W środę wieczorem został oskarżony, a 23 maja stawił się w sądzie za pośrednictwem łącza wideo. Dowody przeciwko niemu były pogrążające. 27:33 Wyniki badań potwierdziły bowiem, że na przedmiotach wyłowionych zestawu, w tym na narzędziu, którego użyto, znajdowało się nie tylko DNA ani, ale również jego materiał biologiczny. DNA ani zabezpieczono również na jego prawym bucie. Choć to samo w sobie było już wystarczające, policja szukała dalej. Wciąż apelowała do świadków, a przy okazji poszukiwała czarnego plecaka, widocznego na większości nagrań z monitoringu. 28:10 Odzyskała go po jakimś czasie. 28:13 Był w bazie rzeczy znalezionych TFL, czyli instytucji zarządzającej transportem w mieście. Mężczyzna najpewniej specjalnie zostawił go na którymś przystanku. Nie bez powodu. W środku znaleziono małe, papierowe zawiniątko, które okazało się być rachunkiem za nóż. To był gwóźdź do jego trumny. Denis na ogłoszeniu wyroku się nie stawił. Nigdy nie okazał grama skruchy. 28:44 Nie chciał odpowiadać na pytania policji. Odmówił składania wyjaśnień, co było dla jej rodziny szczególnie bolesne. To pokazuje jego prawdziwy charakter. Popełnił przestępstwo, ale nie jest w stanie spojrzeć nam w oczy i stawić czoła konsekwencjom. Nigdy nie wyjaśnił, dlaczego to zrobił. Po prostu żył sobie dalej, jakby nic się nie stało. Mówiła z żalem 39-letnia Katarzyna, siostra Ani, która w chwili zdarzenia spodziewała się dziecka. 29:21 Jestem bardzo zła. Odebrano mi szansę na posiadanie siostry w moim życiu, a świadomość, że mój mały synek nigdy nie pozna swojej cioci, rozdziera mi serce. To bardzo niebezpieczny, tchórzliwy człowiek podsumowała. Tak jak Denis nie miał litości dla Ani, sędzia nie okazał współczucia jemu. Nie ma tu żadnych okoliczności łagodzących, nie ma dowodów na zaburzenia psychiczne ani niepełnosprawność, powiedział, po czym zwrócił się do rodziny Ani. 29:59 Nie jestem w stanie wyobrazić sobie horroru i smutku, jaki przeżyliście. I wiem, że przedwczesna śmierć Ani pozostawi w waszym życiu pustkę, której nie da się już załatać. Denis został skazany na dożywocie, z prawem do przedterminowego zwolnienia po 29 latach. 30:21 Dla rodziny dziewczyny wyrok nie jest satysfakcjonujący. Ich zdaniem, zresztą tak samo jak zdaniem wielu innych osób, Denise wciąż stanowi zagrożenie. W pierwszą rocznicę śmierci Ani, jej rodzina i przyjaciele zorganizowali marsz jej ostatnią drogą. W miejscu tragedii złożyli kwiaty i zapalili znicze. Obok położyli jej zdjęcia. 30:52 Dziękuję za wysłuchanie tej przejmującej i niezwykle smutnej historii do końca. Dziękuję za wszystkie łapki w górę i komentarze. To niesamowicie wiele dla mnie znaczy. Dziękuję jeszcze raz i do usłyszenia wkrótce. Pozdrawiam.