Zbrodnie Bez Cenzury

00:06 Serce w puszce po herbatnikach, czyli morderstwo Emily Kay. W 1901 roku Scotland Yard zaczął zbierać ślady daktyloskopijne i stosować nową technikę kryminalistyczną, by skuteczniej tropić przestępców. Odciski palców i ślady biologiczne stawały się coraz bardziej istotne w identyfikacji sprawców. Wraz z rozwojem różnych nauk stopniowo przenikających do świata detektywów zmieniały się również zasady pracy śledczych. 00:44 Na każdą z tych zmian miały wpływ nie tylko odkrycia i wynalazki, ale przede wszystkim potrzeby zrodzone w trakcie głośnych śledztw. Dziś zabieram Was do Londynu sprzed stu lat, by bliżej przyjrzeć się pewnym drobnym, a zarazem rewolucyjnym zmianom. Nie obawiajcie się nudy, zapewnię Wam makabryczną historię z mało przyjemnymi szczegółami. Nie polecam dzisiejszej historii osobom o wrażliwym żołądku. 01:24 Patrick Mahon przyszedł na świat w irlandzkiej rodzinie w Liverpoolu w 1890 roku. Wychował się na przedmieściach dzielnicy West Derby. Rodzice nie byli bardzo zamożni, ale nie cierpieli też biedy i zapewnili synowi edukację. Patrick uczył się bardzo dobrze, miał też talent do gry w piłkę nożną. Bliscy Mahona wraz z nim byli gorliwymi katolikami. 01:53 Po zakończeniu edukacji zatrudnił się jako księgowy. Potem imał się różnych prac, nigdy fizycznych. Pracował w kościele, uczył w szkółce niedzielnej. Swoją przyszłą żonę, o dwa lata młodszą, Jessie Hanna, poznał jeszcze w szkole. Szybko się jej oświadczył, jednak rodzice obojga byli przeciwni związkowi. Pobrali się dwa lata później, 6 kwietnia 1910 roku, w West Derby. 02:23 Muszę Wam od razu zdradzić, że Jesse pozostanie z mężem na dobre i na złe. Wychowa ich córkę, zniesie wiele trudnych chwil, a przede wszystkim odegra najważniejszą rolę w zdemaskowaniu jego zbrodni. 02:40 Świeżo upieczony pan młody niebawem popadł w tarapaty, z własnej winy. Zatrzymano go za włamanie się do domu księdza. Wybrnął z tego i wkrótce znów złamał prawo. Rok po ślubie podrobił czeki i z kochanką uciekł na wyspę Man. Został złapany i za fałszerstwo skazany na rok więzienia. Jessie wybaczyła niewiernemu małżonkowi. Po jego powrocie znów żyli pod jednym dachem. Po wyjściu na wolność, Mahon zabrał żonę do Cannes w hrabstwie Wiltshire, gdzie zamieszkali. 03:16 Tam też przyszła na świat ich córka. Życie jednak nie płynęło spokojnie. Patrik nie potrafił albo nie chciał żyć uczciwie, mimo iż zatrudnił się w mleczarni. Wkrótce wpadł w sidła hazardu, a po okradzeniu swoich nowych pracodawców spędził kolejny rok za kratami. Gdy Pat odsiadywał karę, Jessie wiernie na niego czekała. W 1916 roku w Chertsey, w Sarii, włamał się do banku. 03:48 Zaskoczyła go sprzątaczka. Napadł na dziewczynę z młotkiem i zadał jej dziewięć ciosów w głowę. Poraniona kobieta straciła przytomność, ocknęła się w ramionach napastnika, obejmował ją czule, całował i błagał, by mu wybaczyła. Napaść i włamanie nie uszły mu na sucho. Wszystko wskazywało na to, że Patrik zamierzał zamordować ofiarę. Ciosy osłabiły gęste włosy dziewczyny. 04:19 Dzięki temu przeżyła. Oskarżony okazywał skruchę, prosił o łagodny wyrok, nawet zgłosił chęć wstąpienia do brytyjskiej armii. Sędzia skazał go na pięć lat więzienia. Przejrzał jego prawdziwe zamiary, tchórzostwo i skłonność do notorycznych kłamstw. Jednak kara nie była specjalnie odstraszająca. Patrik nie przejmował się też, że nie poznał swojego synka. Chłopczyk przyszedł na świat, kiedy Mahon zaczął odbywać karę. 04:52 Dziecko zmarło niedługo po porodzie. Jessie wciąż czekała. Nie mogła liczyć na wsparcie męża, więc musiała się zatrudnić, by zadbać o los córki. Znalazła pracę jako sekretarka w konsol Automatic Aerators w Sunbury-on-Thames. Firma specjalizowała się w produkcji saturatorów oraz aparatów do automatycznego gazowania płynów. Już w kwietniu 1919 roku Patrick znów był wolny po zaledwie trzech latach więzienia. 05:28 Ciesząca się dobrą opinią Jessie, pomogła również mężowi zdobyć zatrudnienie na stanowisku sprzedawcy w londyńskim biurze firmy, w której pracowała. Machonowie przeprowadzili się wówczas z Cannes do Londynu i osiedli w Richmond. Machon miał być odtąd innym człowiekiem, odpowiedzialnym, opiekuńczym i uczciwym. Nic z tego, nadal był dawnym sobą. Chciał romansować i zdobywać pieniądze niekoniecznie zgodnie z prawem, a po wszystkim wracać do domu, gdzie nieustannie czekała na niego Jessie. 06:05 Patryk miał za sobą włamania, kradzieże i usiłowanie zabójstwa. Niestety podjął się jeszcze gorszego czynu z przerażającymi konsekwencjami. Posłuchajcie. 06:19 32-letni Patrick awansował na kierownika sprzedaży, chociaż firmę postawiono w stan likwidacji. W związku z tym regularnie podróżował do City, gdzie w biurze firmy księgowej Robertson Hill & Co. poznał we wrześniu 1923 roku 37-letnią Emily Bilby Kay. 06:42 Niezamężna kobieta pracowała jako stenotypistka i prywatna sekretarka Johna Aleksandra Bita, handlarza bawełną i sędziego. Pochodziła z Manchesteru. Półtora roku wcześniej przeniosła się do stolicy, chociaż w Londynie nie miała rodziny. Zamieszkała w domu dla kobiet w dzielnicy Bloomsbury. Między Patrickiem i Emily natychmiast zaiskrzyło. Kobieta zakochała się w nim do szaleństwa. Wiedziała o jego małżeństwie, ale serce nie posłuchało rozumu. 07:16 Patryk zauroczył ją swoją urodą i ogładą, mówił po francusku, rzucał łacińskimi sentencjami. Ona również mu się podobała. Miała smukłe, wysportowane ciało, świetnie się odnajdowała w towarzystwie i była inteligentna. Miała różne pasje. Grała w tenisa, zimą w hokeja. Zaczęli romans, za który kobieta zapłaciła niebawem życiem. Nie zdawała sobie sprawy, że była jedną z wielu kochanek Pata, który nie kierował się szczerymi intencjami i miłością. 07:50 Machon tym bardziej się w niej zadłużył, przynajmniej na pokaz, kiedy ujawniła mu, że ma spore oszczędności – około 600 funtów. Kilka miesięcy później Emily zaszła w ciążę. Chora na grypę pojechała do kurortu nad morzem, gdzie niedługo później pojawił się Patrik z pierścionkiem zaręczynowym. Biżuterię wysadzaną diamentami i szafirami kupił u jubilera w Southampton. Emily wierzyła, a raczej bardzo chciała wierzyć, że Patrik ma poważne zamiary wobec niej. 08:25 Pierścionek był tego dowodem. Po powrocie do zdrowia znów pojawiła się w pracy i z dumą informowała znajomych, że wraz ze swoim wybrankiem planują ślub i wyprowadzkę do południowej Afryki. 08:40 5 kwietnia 1924 roku napisała do swojej siostry Elizabeth list, w którym opisywała, że jej narzeczony o imieniu Pat planuje na kilka tygodni wynająć domek nad morzem. Tam wspólnie mieli przygotować się do dalszej podróży do Afryki, gdzie Pat miał zagwarantowaną dobrą pracę. Kobieta nieco wcześniej podjęła sporą kwotę ze swoich oszczędności, dokładnie 404 funty. 09:11 Pieniądze otrzymał Patrick, by opłacić przygotowania do wyjazdu. W oczach Emily nic nie wzbudzało niepokoju. Ukochany okazywał jej czułość, zainteresowanie i był godzień zaufania. Przynajmniej na razie. Nie była świadoma, że w chwili, gdy usłyszał o ciąży, wydał na nią wyrok, że ona mogła wiele znieść, ale nie dziecko z inną kobietą. Niestety przebieg intymnej relacji między kochankami znamy tylko z opowieści Mahona. 09:45 Patryk wyjaśniał później, że Emily wiedziała o jego małżeństwie, ale chwytała się wszystkiego, by nakłonić go do porzucenia żony i związania się z nią formalnie. Podobno zaproponowała, cytuję, miłosny eksperyment. To ona kupiła pierścionek. W domku nad morzem miała go przekonać do pozostania z nią. Jej miłość miała mu uzmysłowić, że życie bez Emily, Nie ma sensu. Potem mieliby wziąć ślub, chociaż bez rozwodu Patricka. 10:19 Dla niego była gotowa złamać prawo. Mahon przystał na propozycję. Detektywi uważali, że już wtedy miał gotowy plan morderstwa. 4 kwietnia zobaczył w prasie ogłoszenie o nieruchomości do wynajęcia w nadmorskim Eastbourne. Był to dom zwany Officers House, ponieważ dawniej służył straży przybrzeżnej. Miejsce było odludne, nocami ukryte w zupełnej ciemności i ciszy. 10:49 Idealne dla mordercy. Okolice pokrytej żwirem dzikiej plaży nazywano Crambles, dlatego zbrodnia Patrika przeszła do historii jako Crambles Murder. Mahon wynajmując domek podał nazwisko Pat Waller. Mistyfikacja miała być pomysłem Emily, która nie chciała podobno, by się wydało, że zamieszkała z żonatym mężczyzną. Emily spakowała swój dobytek do kufra z inicjałami EBK. 11:22 zabrała pudło na kapelusze i wyprowadziła się ze swojego lokum w Londynie. Oboje z Patem pojawili się w Eastbourne 7 kwietnia 1924 roku. Najpierw 5 dni spędzili w hotelu. 12 kwietnia zamieszkali w Officers House. Jessie była spokojna o męża, uwierzyła, że wyjechał służbowo na kilka dni. Ani jedna, ani druga kobieta nie wiedziały, że Mahon przyjechał do Eastbourne wyposażony w długi nóż kuchenny i piła do mięsa. 11:58 Narzędzia zakupił w sklepie żelaznym w okolicy stacji London Victoria. 14 kwietnia Emily napisała do przyjaciółki, że planuje wraz z ukochanym pojechać następnego dnia do Londynu. Patrik nie miał paszportu i trzeba było go jak najszybciej wyrobić. Czas uciekał, a oboje zamierzali spędzić święta wielkanocne w Paryżu. Z wyjaśnień Mahona wiadomo, że rzeczywiście pojechali do Londynu. Emily poszła na zakupy. 12:30 On rzekomo miał załatwić dokumenty. Jednak ku rozczarowaniu kochanki nie zrobił tego. Przyznał się dopiero w drodze powrotnej w pociągu. Skłócona para wróciła do oficerskiego domku. Trudno do dziś ustalić dokładny przebieg wydarzeń i samego aktu morderstwa. Zmaltretowane ciało Emily powiedziało wiele medykowi sądowemu, ale nie ujawniło całej prawdy. Mahon natomiast wiele razy kluczył, zmieniał wersję, zrzucał winę na ofiarę. 13:05 Próbował nawet antydatować samą zbrodnię. Według zabójcy, kiedy wrócili z Emily z Londynu do Eastbourne, przyniósł do salonu węgiel w żelaznym wiadrze i rozpalał ogień w kominku. W tym czasie Emily pisała do przyjaciółki, że podróż do Afryki jest pewna. Nalegała, by również Patrik uprzedził swoich bliskich. Nie zgodził się, co miało doprowadzić kobietę do szału. Rzuciła w niego małą siekierą czy też toporkiem do kruszenia węgla, ale chybiła, narzędzie odbiło się od futryn drzwi. 13:43 Patrick i Emily dopadli siebie nawzajem i chwycili za gardła. Romans przeszedł w walkę na śmierć i życie. W pewnej chwili wywrócili się oboje. Kobieta upadając, uderzyła głową o krawędź żelaznego wiadra z węglem. W wyniku urazu zmarła. Zgon nastąpił około północy. Patrick nie wezwał pomocy, nie zgłosił sprawy policji. Wyszedł do ogrodu. 14:13 Kilka godzin zastanawiał się, co robić dalej. Wrócił do środka, zaciągnął zwłoki do sypialni i przykrył futrzanym płaszczem kobiety. Potem pojechał do miasteczka na śniadanie. W czasie, gdy martwa Emily leżała wciśnięta do podróżnego kufra, 19 kwietnia w domku pojawiła się kolejna kobieta. 14:38 Nie była to Jessie, lecz kandydatka na następną kochankę. Patrik nie zwlekał z szukaniem nowej ofiary swojego uroku. 10 kwietnia zaczepił kobietę na ulicy i zaczął się żalić nieznajomej, na swój związek, który był już na skraju rozwodu. Ethel Duncan uwierzyła mu i dała się wciągnąć w grę. Trzeba przyznać, że Mahon miał charyzmę i potrafił nią zamaskować prawdziwą osobowość. 15:09 Nawet śledczy początkowo byli pod wrażeniem jego elokwencji, opanowania, manier i klasy. Ofiary nie miały z nim niemal żadnych szans. Ethel dała się zaprosić na kolację w Londynie, a potem na wielkanocny weekend w domku nad morzem. Nowa znajoma 19 kwietnia pojawiła się na dworcu w Eastbourne. Niebawem nadszedł Patrik. Miał zabandażowany nadgarstek, na co zwróciła uwaga. 15:40 Machon wyjaśnił, że rano ratował starszą kobietę przed upadkiem przy wysiadaniu z autobusu i skaleczył się. Nie dość, że kłamał, to jeszcze dorobił sobie bohaterską historię. Ethel nie mogła przypuszczać, że wyjaśnienie zranienia było dużo bardziej drastyczne i że od dwóch dni mężczyzna ciął na kawałki ciało swojej kochanki. 16:06 Zanim Patrik sprowadził nową kobietę do domku, zamknął na klucz sypialnię, w której stał kufer ze szczątkami. Ethel usłyszała, że przechowuje tam cenne książki swojego znajomego. W domku oboje spędzili trzy dni, jadali w drogich restauracjach, jeździli na wycieczki. Machon na nic nie szczędził pieniędzy. Ethel zauważyła, że w domku musiała wcześniej przebywać jakaś kobieta. Pozostały po niej drobiazgi, włosy na szczotce, kosmetyki i buty. 16:41 Patrick przyznał, że niedawno odwiedziła go żona. W żaden sposób nie okazał zdenerwowania, zachowywał się szarmancko i nie wzbudzał podejrzeń. Ethel wyjechała w poniedziałek wielkanocny. Przyspieszył jej wyjazd, nadając telegram do samego siebie z prośbą o pilny powrót do Londynu. Pojechali tam razem, wieczorem poszli jeszcze do teatru Palladium. Machon odprowadził Ethel pod jej dom, po czym wrócił do małżeńskiego łoża, gdzie czekała Jessie. 17:15 Następnego ranka pojechał do Officers House dokończyć krwawego dzieła. Przez kilka dni rozkawałkowywał ciało ofiary. Twierdził, że głowę, a potem stopy i nogi spalił w kominku. Szczątki paliły się przez długie godziny, ale morderca się nie spieszył. Resztki wyciągnął z kominka szufelką, rozbił je na miazgę i wyrzucił w ogrodzie. Wbrew jego twierdzeniom nigdy nie odnaleziono nawet śladu po szczątkach Emily we wskazanym przez niego miejscu. 17:52 W śmietniku ujawniono kilka fragmentów żuchwy i kilka zębów, ale reszty czaszki nigdy nie namierzono, podobnie jak jednego jajnika i macicy zawierającej płód. 18:06 Zastanawiam się, czy Patryk Machon odczuwał cokolwiek, wycinając z łona kochanki rozwijające się życie jego dziecka. Z zimną krwią odciął ramiona od tułowia, potem rozczłonkował korpus. wpadł na pomysł ugotowania szczątków, by utrudnić ich identyfikację i natychmiast przystąpił do jego realizacji. Ugotowane ludzkie mięso wrzucił bezpośrednio do brązowej torby, którą wyrzucił potem z jadącego pociągu podczas powrotu do domu. 18:44 W tym miejscu do historii zbrodni wkroczyła jego żona. Jesse nie była tak bezwolna, jak uważał. Przeciągające się podróże służbowe wzbudzały jej podejrzliwość i niepokój. Podejrzewając według niej najgorsze, czyli kolejny romans, 1 maja poszła do prywatnego detektywa. John Baird wcześniej przez lata służył w Scotland Yardzie. Spodziewał się, że czeka go kolejna rutynowa sprawa z inicjatywy zdradzanej żony. 19:17 Jessie przyznała, że szukała na własną rękę dowodów niewierności, dlatego sięgnęła do kieszeni mężowskiego płaszcza. Znalazła tam kwit bagażowy z przechowalni na stacji Waterloo. 19:31 Patrick zdeponował bagaż trzy dni wcześniej. Okazała kwit detektywowi. Sama jednak nie próbowała sprawdzić, co mąż oddał do przechowania. W każdym razie uznała to za podejrzane. Martwiła ją także przedłużająca się nieobecność partnera. Wysyłał do niej telegramy, nawet dzwonił, ale wcale jej to nie uspokoiło. W dodatku nie pojawił się w Londynie w związku z obowiązkami służbowymi, która musiała za niego wykonać. 20:03 Co gorsza, znalazła umowę na wynajem parterowego domku na okres od 5 kwietnia do 11 czerwca. Nic jej nie wspominał o jakimkolwiek wspólnym wyjeździe. Poza tym Jessie niedługo wybierała się na planową operację. Jej mąż o tym dobrze wiedział. Podejrzliwość żony wzrosła, gdy po Wielkanocy wrócił opalony, a na prawej dłoni miał odciski. Sądziła, że był z kimś nad morzem i wiosłował. 20:35 Urocze, że Jessie miała tak wiele podejrzeń, ale nigdy nie wątpiła w to, że Patrick był dobrym człowiekiem. Ani przez chwilę nie zakładała, że mógłby zrobić komuś krzywdę. Detektyw Bert z kolei nabierał pewności z każdym kolejnym detalem opowieści nowej klientki, że zaszło coś niepokojącego. Tajemnica musiała mieć w jego opinii dość mroczne rozwiązanie. 21:04 Bert wraz z Jessie poszli na dworzec. Kobieta pozostała w tłumie pasażerów, natomiast detektyw udał się sam do przechowalni, okazał bilet i odebrał torbę. Był to bagaż typu Gladstone, otwierający się na dwie równe części. Chociaż Patrick zamknął go na klucz, udało się dawnemu śledczemu dojrzeć w środku duży nóż i zakrwawiony, jedwabny materiał. Z torby wysypywał się proszek dezynfekcyjny. 21:37 Były śledczy zwietrzył poważniejszą sprawę niż zwykłą małżeńską zdradę. Nic nie mówiąc o swoim odkryciu, nakazał kobiecie odłożenie biletu tam, gdzie go znalazła. Sam zgłosił się do Scotland Yardu. 2 maja wysłano na stację Waterloo dwóch policjantów po cywilnemu, by czekali na Mahona. Mężczyzna pojawił się tego samego dnia po godzinie 18.30. Był elegancki w każdym calu. 22:08 Ubrany w świetnie skrojony garnitur, do tego dobrany krawat, kapelusz, skórzane rękawiczki i buty. Pod pachę wsadził parasol. Zachowywał się w sposób dystęgowany. Gdy odebrał torbę, został zatrzymany. Zdziwił się nieco, ale nie stawiał oporu. Zabrano go na komisariat w Kennington. Dwie godziny później dotarł tam nadinspektor Percy Savage, który zabrał podejrzanego do Scotland Yardu. 22:39 W drodze przyglądał się z uwagą zatrzymanemu mężczyźnie. Nie tylko ubranie Machona robiło wrażenie. Był przystojnym człowiekiem, atletycznie zbudowanym, w dość niekomfortowej sytuacji nie panikował, przez całą drogę zachowywał milczenie. Na komisariacie Machon nie skorzystał z oferty napoju czy przekąski. Poproszony o otworzenie torby przy funkcjonariuszach, Odmówił. Twierdził, że zgubił klucz. 23:10 Dlatego siłą otworzono bagaż. W środku były kobiece ubrania, pumpy i szal, nóż oraz brązowy pokrowiec na rakietę tenisową z inicjałami EBK. 23:24 Rzeczy były pokryte krwią, tłuszczem i posypane środkiem dezynfekującym. Zapytany o wyjaśnienia, Machon wykręcał się, że w torbie przyniósł mięso dla swoich psów. Nie miał jednak kontrargumentu, gdy Sawycz zarzucił mu, że mięso musiałoby zostać owinięte w jedwabny materiał, czego się chyba zwykle nie robi. 23:47 Dalsze przesłuchanie przebiegało w dziwnej atmosferze. Zbliżała się 23, kiedy Machon zdecydował się mówić. Robił nawet półgodzinne przerwy, zastanawiając się nad swoimi wypowiedziami. Percy Savage nie pospieszał go. Ofiarę najpewniej nie dało się już uratować. Teraz trzeba było dociec prawdy i odnaleźć ciało. Nadinspektor niczego nie sugerował, nie podpowiadał, nie zdradzał również, że nic nie wie o sprawie. 24:21 Machon w końcu pękł. Cytuję. Przypuszczam, że wiesz wszystko. Powiem Ci prawdę. Opowiedział, że śmierć Emily Kay była nieszczęśliwym wypadkiem. On jedynie rozczłonkował ciało za pomocą noża, który rzekomo znalazł w kuchni. Szczątki nadal spoczywały w oficerskim domku. Nóż i piłę kupił po zgonie Emily, choć śledztwo wykazało potem, że zakupu dokonał przed morderstwem. 24:52 Części szczątków wyrzucał w trakcie kilku przejazdów pociągiem. Torbę, zdeponowaną na stacji, także planował wyrzucić. 25:03 Około godziny 2.30 nad ranem Machon skończył swoją opowieść. Rozdygotany i w stresie poprosił o szklaneczkę whisky, którą mu podano. W sobotę 3 maja o 4 rano Savage wraz ze swoją ekipą śledczą pojechał do Officers House. Na miejscu byli kilka godzin później. Okolica wyglądała mało przyjaźnie. Było chłodno, szaro, bure fale uderzały o brzeg. Funkcjonariusze dotarli do parterowego, białego domku, otoczonego murem. 25:38 Trzeba było przyznać, że choć krajobraz nie wyglądał zbyt zachęcająco, sam budynek miał swoje zalety. Cztery murowane kominy nad nisko zawieszonym dachem, mała furtka, wąska ścieżka prowadząca na werandę, która skrywała się w cieniu pnących róż. Wymarzony zakątek dla dwójki zakochanych. Drzwi otworzono kluczem znalezionym u Mahona. W powietrzu natychmiast pojawił się zapach, który nadinspektorowi i jego ludziom skojarzył się ze śmiercią. 26:12 Po wejściu do środka, mimo silnego odoru, zdołali pozapalać lampy i rozświetlić wnętrze, które robiło koszmarne wrażenie. Poszli tropem brązowych śladów na dywanach, które okazały się krwią zamordowanej Emily. W zmywalni za kuchnią leżała siekiera ze złamanym trzonkiem. W rondlu i wannie było mięso ugotowane i wyglądające na ludzkie szczątki. 26:41 W jednej z czterech sypialni znaleziono piłę pokrytą krwią, do której nadal przyczepiona była skóra i kawałki mięsa. Przy kominku w wiadrze na węgiel leżała ludzka noga zgięta w kolanie. W jadalni na stole stała wielka waza wypełniona do połowy krwią. Na wierzchu pływał kawałek ugotowanego ciała. Pod osuszonymi z wierzchu dywanami na podłodze wszędzie były krwawe kałuże. W kolejnej sypialni śledczy zobaczyli źródło najgorszego smrodu w całym domu. 27:16 W podróżnym kufrze z inicjałami EBK na boku leżały rozłożone szczątki. Przeniesiono go do kuchni i wezwano genialnego medyka sądowego z Londynu. Bernard Spilsbury pojawił się w Eastbourne 4 maja i w okamgnieniu zabrał się do drobiazgowej pracy. Pomagała mu jego asystentka, Hilda Bainbridge, która zawsze robiła spore wrażenie na miejscu zbrodni. Policjanci nie spodziewali się obecności młodej, atrakcyjnej kobiety u boku medyka sądowego. 27:50 Ona jednak zachowywała pełen profesjonalizm i oddanie pracy, nawet w koszmarnych warunkach. Gdy podjęli się oględzin, zasłonięto okna, by ciekawscy nie mogli przyglądać się ich działaniom. Spillsbury oglądał każdy fragment wyposażenia domku. Wszystko mogło być ważne. Jego asystentka robiła notatki. W kufrze leżała dolna lewa część brzucha, fragment kręgosłupa, prawa część tułowia z górnym fragmentem kości udowej, część prawej strony klatki piersiowej oraz jedyne szczątki, na których widniały przeżyciowe obrażenia. 28:31 Była to lewa część klatki piersiowej z widocznymi siniakami wokół barku. Do leżącej obok umazanej krwią puszki po herbatnikach morderca schował jelita, wątrobę, płuca i serce. To samo serce, które było mu tak mocno oddane. W różnych miejscach leżały zakrwawione ubrania Emily. W jadalni na podłodze stał spodek wypełniony po brzegi utwardzonym ludzkim tłuszczem. 29:02 Z popiołu w kominku wyłuskano ponad 900 małych, zwęglonych fragmentów ludzkich kości. Pudło na kapelusze wypełnione zostało 37 kawałkami gotowanych szczątków Emily, w tym pięcioma z włosami łonowymi. Spilsbury dopilnował, by przebadano wszystko bardzo dokładnie. Każdą część ciała sfotografowano, skatalogowano i wysłano do laboratorium lekarza. Tam zamierzał złożyć poćwiartowane zwłoki. 29:35 Doprowadził również do pewnej wielkiej zmiany w procedurach śledczych podczas oględzin na miejscu zbrodni. Dostrzegł, że nadinspektor Sewicz gołymi rękami zbiera fragmenty ciała. Lekarz zwrócił detektywowi uwagę, że może zakazić się sepsą, poza tym zanieczyszcza do wody. Od tamtej pory policjanci Scotland Yardu zaczęli używać gumowych rękawiczek. Doktor Spilsberry dokonał rzeczy prawie niemożliwej. 30:07 W ciągu trzech bezsennych dób odtworzył ze znalezionych fragmentów – ugotowanych i surowych, spalonych i rozkładających się – ciało zamordowanej Emily. Nadal nie było głowy i kręgów szyjnych, trudno więc było orzec, w jaki sposób zginęła. Ciało pokrojono po śmierci. Chociaż zabójca wyciął jeden jajnik i macice, a następnie gdzieś się ich pozbył, medyk zdołał ustalić na podstawie badania drugiego jajnika, że kobieta była w pierwszym trymestrze ciąży. 30:43 Z odciętych piersi po naciśnięciu wypływał mleczny płyn. 30:50 Mieszkańcy Eastbourne i okolic pomagali policji w poszukiwaniu głowy kobiety. Szukano jej z pomocą kokerspanieli i labradorów na lądzie. Policjanci w łodziach sprawdzali rzeki. Nie natrafiono na żaden ślad, ani choćby wskazówkę, gdzie i co zrobił z nią morderca. Patrick Mahon usłyszał zarzuty zamordowania Emily Kay i zbezczeszczenia jej zwłok 6 maja. Nadal nie przyznawał się do winy. 31:22 Utrzymywał, że kobieta zginęła w wyniku tragicznego wypadku. 31:29 15 lipca 1924 roku rozpoczął się proces w Sussex. Przewodniczył mu sędzia Avory. Mahona bronił J.D. Cassels, oskarżał Sir Henry Curtis Bennett. Mahon stawił się na rozprawę w nowym niebieskim garniturze, aż na zbyt pewny siebie. Ta buta znikała z jego zachowania w ciągu kolejnych dni procesu. prokurator zarzucał oskarżonemu, że relacja z Emily Kay miała z jego strony wyłącznie zbrodniczy charakter. 32:04 Od samego początku celem Mahona była kradzież oszczędności kobiety. W czterech ratach dostał od niej czeki na łącznie 400 funtów, z których wypłacił co najmniej 300, posługując się nazwiskiem Derek Patterson. Morderstwo zaplanował metodycznie. Zachęcał kochankę, by rozgłaszała, że wspólnie wyjadą. Jej znajomi znali go tylko z przekazów Emily. Wiedzieli od niej, że nazywa się Pat Weller i nic więcej. 32:37 Miał pewność, że nikt nie powiąże go ze zniknięciem Kay. Ponadto jej wyjazd był oficjalnie planowany, a więc szybko nie podjęto by żadnych poszukiwań. Wydawało mu się, że dokona zbrodni doskonałej, dopóki Jesse nie zainteresowała się jego wyjazdami. Najważniejsza rola podczas procesu przypadła medykowi sądowemu. Odtworzona przez niego drastyczna historia oka leczeń ciała ofiary, wiele mówiła o samych wydarzeniach i sprawce. 33:10 Spilsberry zeznawał trzeciego dnia procesu. Według niego Kay na pewno nie zginęła w wyniku upadku na żelazne wiadro. Zbadał przedmiot i nie było na nim żadnych śladów, które by to potwierdzały. Specjalista uważał, że kobieta została zatłuczona trzonkiem od siekiery, po którym zostały jej siniaki na barku. Nie potwierdził również wersji Mahona, że kobieta rzuciła w niego siekierą przed starciem kochanków. Nie znalazł dowodów na to na żadnej ścianie, framudze czy futrynie. 33:45 17 lipca Patrick Mahon zasiadł na miejscu dla świadka, powołany przez swoją obronę. Odpowiadał na pytania przez pięć godzin. Podawał się za niewinnego. Domek wynajął nie dlatego, by z dala od ludzkich, ciekawskich spojrzeń popełnić zbrodnię, lecz po to, by po zakończeniu romansu sprowadzić do niego żonę. Powtarzał wersję o wypadku i nieplanowanym wcześniej rozkawałkowaniu ciała. Następnego dnia przesłuchał go prokurator. 34:18 Machon nie umiał jasno wytłumaczyć, dlaczego wynajął domek pod fałszywym nazwiskiem, dlaczego zgodził się tam zamieszkać z Emily. Winę zrzucał na ofiarę. Ona go uwiodła. Ona chciała rozbić jego małżeństwo. Ona pierwsza zaatakowała. I to ona chciała go przekonać, że tylko z nią będzie szczęśliwy. W mowach końcowych adwokat nie bardzo miał szansę obronić tezę o kompletnej niewinności klienta. 34:48 Skupił się na wzbudzeniu litości uprzysięgłych, na prośbie o rozważanie wersji z wypadkiem. Każdy człowiek przecież może zostać wplątany w kryminalną sprawę, jeśli akurat będzie miał pecha paść ofiarą nieszczęśliwego splotu wydarzeń. Prokurator miał w ręku konkrety, dowody na piśmie, rachunki, wyniki badań laboratoryjnych i rzucającą się w oczy niespójność wyjaśnień oskarżonego. Patrick Mahon uciszył swoją kochankę na zawsze, pozbył się dziecka, czyli dowodu zdrady, a następnie próbował zatuszować w makabryczny sposób ślady zbrodni. 35:30 Ława Przysięgłych rozważała decyzję przez 45 minut. Werdykt winny. Machon był rozczarowany i wciąż zgrywał niewinną ofiarę niesprawiedliwości. Wydając wyrok, sędzia podkreślił, że zbrodnia została ukartowana, za co oskarżony musi ponieść odpowiednią karę. Cytuję. Wyrok sądu brzmi. 35:56 Zostaniesz przewieziony stąd, do więzienia, a następnie na miejsce egzekucji, gdzie będziesz powieszony za szyję, aż do śmierci, a następnie Twoje ciało zostanie pochowane na terenie więzienia, w którym ostatnio byłeś przetrzymywany przed egzekucją. I niech Pan zmiłuje się nad Twoją duszą. 36:19 Gdy wyprowadzano skazanego z sali, płakał. Nikt się nad nim nie litował. Trzy miesiące później Machon złożył odwołanie od wyroku. Zarzucał sędziemu błędy w komunikacji z przysięgłymi. Według niego Eivory, kierując się do udających się na obrady ławników, nie dał im jasno do zrozumienia, że są dwie możliwości – zbrodnia lub nieszczęśliwy wypadek. Patryk uważał, że sędzia nakierunkował myślenie przysięgłych na wyrok śmierci. 36:53 Apelacje skazańca odrzucono 19 sierpnia. Dzień jego śmierci wyznaczono na początek września. Więzień próbował jeszcze zawalczyć o siebie. Pisał listy, głodował, ale nigdy nie wpadł w rozpacz. 37:08 Patrick Mahon został powieszony w więzieniu Wentzworth w Londynie rankiem 3 września 1924 roku. Tradycyjnie wypił kieliszek Brandy i ze stoickim spokojem wszedł na szafot. Nie powiedział ani słowa. Stanął we wskazanym miejscu, tam gdzie widniała wielka litera T. 37:34 Po założeniu białego kaptura na głowę i związaniu kostek Kat wsunął mu pętlę na szyję. Krąży legenda, że Machon w ostatniej chwili chciał uniknąć śmierci i uskoczyć z zapadni. Podobno mu się to nie udało. Uderzył się plecami o krawędź zapadni i spadł. Śmierć nastąpiła chwilę potem. Zwyczajowo ciało wisiało na szubienic przez godzinę. 38:03 Jego szczątki zostały spopielone w więziennym krematorium. 38:09 Gdy o dziewiątej rano Mahon umierał na szubienicy, za murami więzienia zebrał się tysięczny tłum. Publiczne egzekucje były już w Anglii zakazane, ale żądza linczu i ciekawość nieodmiennie towarzyszyły skazańcom. Jessie Mahon zmieniła nazwisko i wycofała się na ile mogła z życia społecznego. Wolała ukryć się przed żądnymi sensacji mediami. 38:37 Sprawa morderstwa w Crumbles zmieniła procedury pracy w policji. Już Wam wspominałam o zakładaniu rękawiczek. Doszła jednak jeszcze jedna ważna rzecz – wyposażenie. Spillsbury wraz ze śledczymi ze Scotland Yardu opracował podręczny zestaw do zabierania na oględziny miejsca zbrodni, tak zwaną murder bag. Miała ona wówczas formę skórzanej torby, w której chowano gumowe rękawiczki, lupę, taśmę mierniczą, linijkę, wymazówki, torebki na próbki, pincety, nożyczki, skalpel i inne potrzebne rzeczy. 39:18 Kończę dzisiejszą opowieść nie tylko ciekawostką z zakresu kryminologii i kryminalistyki, ale także refleksją i morałem. Stan zakochania może uśpić Waszą czujność, może Was zaślepić. Bądźcie uważni, ostrożni, także w miłości. Tu polecam moją książkę Zbrodnia i śmierć z miłości o zakochanych mordercach i kanibalach. 39:49 Pamiętajcie też o innych moich publikacjach klątwy, duchy i zbrodnie oraz biografii Jeffrey'a Damera, Jeffrey Damer bez cenzury. Do zobaczenia w worku kości przy ulicy Bagatela 10 w Warszawie, w miejscu gdzie możecie spotkać się ze mną na żywo i posłuchać moich opowieści, oraz zaczerpnąć, mam nadzieję, tylko pozytywną inspirację z naszych wykładów, wykładów naszych specjalistów i także moich z burleski na żywo, z muzyki na żywo i innych eventów. 40:31 Dzisiejszy odcinek dedykuję także pewnej osobie, znowu się trochę rozgadałam, ale moje serce bije mocno, przyjacielsko mocno dla pewnej uroczej dziewczyny z Grudziądza. która porzuciła życie w Warszawie, bardzo wygodne i przeprowadziła się bardzo, bardzo daleko po to, by odbudować, wykończyć, wyremontować ponad stuletnią kamienicę. 41:03 Ona właśnie siedzi głęboko w historii, by odtworzyć wiernie dawną architekturę. Robi to własnymi siłami, własnymi mięśniami, wspomagana Przez kota i gołębia koniecznie sprawdźcie jej profil Lilifru Burlesk albo Mała Kamieniczka na Instagramie. Żegnam się już. Do usłyszenia, Renat.